Τι βλέπεις εδώ; Το κομμάτι της γνωστής στα νόται πράστια οδόύ Ζέππου. Αυτό που ο δήμος μετέτρεψε με περίφραξη πριν χρόνια σε…ιδιοκτησία του. Η άσφαλτος τυχάια εξαφανιστηκε. Γέμισε χαλικι και χώμα. Μέρος που ανήκε στο πεζοδρόμιο δεν φάινεται πια. Έγινε κια αυτό μέρος του…οικοπέδου. Ιδιοκτησία δήμου Γλυφάδας. Δηλαδή οι πολίτες έλαβαν γνώση. Ρωτήθηκαν υποθέτουμε και ανήκει σε αυτούς. Σε τι θα χρησιμεύσει αυτή η Ιδιοκτησία; Τι θα γίνει στο μέλλον;…πάντα με τη σύμφωνη γνωμη των πολιτών; Περίμένουμε με ανυπομονησία το σπουδάιο έργο. Μια ματιά φτάνει για να καταλάβεις πώς εξαφανίζεται ένας δρόμος στη Γλυφάδα μέσα σε μια νύχτα. Εκεί στην οδό Ζέππου, ένα κομμάτι που κάποτε πατούσε άσφαλτο και πεζοδρόμιο, πλέον έχει μπει πίσω από ένα σύρμα, γεμάτο χαλίκι, ξερόχορτα και χώμα. Η ταμπέλα γράφει με καμαρωτά μπλε γράμματα «Ιδιοκτησία Δήμου Γλυφάδας», έτσι για να ξέρουμε ποιος έβαλε τη σφραγίδα. Οι πολίτες στα Νότια Προάστια έλαβαν γνώση, αλλά το αν ρωτήθηκαν ποτέ για το πώς το πεζοδρόμιο έγινε οικόπεδο, αυτό είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία.
Η άσφαλτος τυχαία χάθηκε, η περίφραξη κλείδωσε τον χώρο πριν χρόνια και εμείς απλά κοιτάμε το κενό ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Σε τι ακριβώς θα χρησιμεύσει αυτή η «ιδιοκτησία» στο μέλλον; Τι μεγάλο, σπουδαίο και τρανό έργο ετοιμάζεται να φυτρώσει εκεί που κάποτε περπατούσε ο κόσμος; Η ανυπομονησία μας έχει χτυπήσει κόκκινο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά υποτίθεται πως γίνονται πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των δημοτών. Από τη Βούλα και τη Βουλιαγμένη μέχρι τη Βάρκιζα, τα φιλέτα γης αλλάζουν ταυτότητα γρήγορα, αλλά στη Ζέππου το μυστήριο παραμένει περιφραγμένο και περιμένει απαντήσεις.