Μια ματιά φτάνει για να καταλάβεις ότι η ιστορία της Γλυφάδας καμιά φορά ξεμένει ξεχασμένη στην άκρη του δρόμου. Εκεί που περπατάς στα στενά, πέφτεις πάνω σε αυτόν τον γαλάζιο Σκαραβαίο και σταματάς. Στέκει ακίνητος κάτω από τις ελιές, με τα λάστιχά του ξεφούσκωτα και το αμάξωμα πνιγμένο στα ξερά φύλλα, σαν να περιμένει κάποιον που τον ξέχασε. Είναι από εκείνα τα αμάξια που κάποτε όργωναν την παραλιακή με ανοιχτά παράθυρα και μουσική, τότε που η Γλυφάδα είχε άλλη αύρα, πιο απλή, πιο αυθεντική.
Το σκηνικό βγάζει μια γλυκιά, Zen μελαγχολία, αλλά έχει και μια σκληρή αλήθεια μέσα του. Αυτός ο τετράτροχος θρύλος, αντί να γυαλίζει σε κάποιο γκαράζ ή να κάνει βόλτες προς τη Βούλα, τη Βουλιαγμένη και τη Βάρκιζα, έγινε ένα με το οδόστρωμα, πιάνοντας απλά μια θέση στάθμευσης στη γειτονιά. Η νοσταλγία σε πιάνει από τον λαιμό όταν σκέφτεσαι πόσα καλοκαίρια έχει ζήσει αυτό το τιμόνι, όμως ο κόσμος γύρω του απλά προσπερνάει βιαστικά. Ένα ξεχασμένο κόσμημα της Γλυφάδας που περιμένει υπομονετικά το χέρι που θα του ξαναδώσει ζωή.